Camino de Santiago – powrót do rzeczywistości

Camino. Droga Świętego Jakuba. Dziś wróciliśmy do Polski a mnie natychmiast po wejściu do mieszkania ogarnęła jakaś pustka i smutek. Dołączam się do tych wszystkich, którzy mówili, że Camino nie da się opisać, trzeba je przeżyć. Czuję jednak potrzebę pisać tutaj przez chwilę o swoich odczuciach i wspomnieniach.

Nie wszystko było idealnie, ale wiele rzeczy szło wyjątkowo gładko. Uderzenie gorąca po wyjściu z samolotu w Porto zapowiadało problemy. Uśmiechy mijanych na trasie pielgrzymów zapowiadały z kolei pozytywną energię. Dostaliśmy i jedno i drugie.

Jest coś niezwykłego w chodzeniu. Zwłaszcza, kiedy jest ono centralnym punktem dnia. Szybko przywykłem do codziennej wędrówki. Chyba już kiedy zbliżaliśmy się do Santiago czułem, że będzie mi tego brakować. I wzajemnych pozdrowień na każdym kroku. I poczucia pewnej jedności przez współdzielenie celu z tak wieloma osobami. Tak teraz myślę, że tego może mi brakować najbardziej.

Jestem wdzięczny za tę drogę i za spotkanych na niej ludzi. Za wsparcie przed nią i w trakcie. Za to, że wielu ludzi udało nam się spotkać ponownie już u celu. Za łzy przerywające zdanie. Za to, że dałem się Moni namówić.

Więcej o tym wszystkim mam nadzieję napisać w kolejnych postach. Tymczasem czas wracać do rzeczywistości. A dla Ciebie życzenia – Buen Camino! „Bo każdy ma jakąś drogę”, jak mawia Monia.

Ku czemu idziemy? A mnie się zdaje, że do niczego nie idziemy. Zawsze tylko jesteśmy w drodze.

John Steinbeck

2 odpowiedzi do “Camino de Santiago – powrót do rzeczywistości”

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *